از کودکی قصه ساز میکنم از اشک های آسمان که گم میشد در شادی رنگ رنگ چترها از آدم برفی و امید من که میشود برف ها را بهار کرد و گل های زرد را دوباره مهمان لیوان های مادر.ناخوانده بگیر مرا هذیان دلیل نمیخواهد و فراموش کن واگویه ی رویای مرا من کابوس شده ام در خواب سخن میگویم!

روزی چند بار به خطوط دستم سرک میکشم

چقدر خطوط دستم کم و محوند

انگار

همه ی خطوط زندگیم را توی سرم کشیده اند و روی دلم

چه خط خطی و زشت شده ام

جوش هایم مثل چراغ های شیطان جای جای تنم را گرفته

نه از باران خبری هست

نه بوی خاک

نه یاد

من مرده ام

خطوط خطوط خطوط 

خطوط قرمز ممنوع

خطوط سبز دروغ

خطوط زرد بیزار

محصور شده ایم در حصار تلخ این زمان پست

با خنجرها در مشتمان

با نگاه های دروغ

گیج و گنگ سر میکوبیم به دیوارهای هزارتوی باورها

کاش دستی

کاش نجوای خوش سازی

کاش بارانی

در این لولیدن بی وقفه ی سایه